Root and affix

รากกับ affixes
 


Morphemes (minimal units of meaning) are of two basic kinds: roots and affixes . Morphemes (หน่วยที่น้อยที่สุดของความหมาย) เป็นสองชนิดพื้นฐาน : รากและ affixes While there is not an absolutely sharp dividing line between them, due to the natural, gradual historical progression from root to affix, there are various properties that typically cluster together, thus allowing us to distinguish the two types. ในขณะที่มีไม่ได้เป็นเส้นแบ่งความคมชัดอย่างระหว่างพวกเขาเนื่องจากการที่เป็นธรรมชาติ, ความก้าวหน้าทางประวัติศาสตร์อย่างค่อยเป็นค่อยไปจากรากไปติดที่มีคุณสมบัติต่างๆที่มักจะกระจุกอยู่ด้วยกันนั้นจึงช่วยให้เราสามารถแยกแยะความแตกต่างทั้งสองประเภท For most morphemes, it is clear which class they belong in. สำหรับ morphemes มากที่สุดก็เป็นที่ชัดเจนซึ่งพวกเขาอยู่ในชั้นเรียนมา

 คุณสมบัติของราก :

main part of word ส่วนหลักของคำ

must be at least one in a word ต้องมีอย่างน้อยหนึ่งในคำ

in English, limited to two in a word (simple words have one, compound words have two); where roots are bound, as in Latin or Greek, more can occur in a word, but the number of roots in a particular word is generally small; ในภาษาอังกฤษ, จำกัด สองใน Word (คำง่ายๆมีหนึ่งคำประกอบมีสอง); ที่รากจะผูกพันเช่นเดียวกับในภาษาละตินหรือกรีกมากขึ้นสามารถเกิดขึ้นได้ในคำ แต่จำนวนของรากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคำโดยทั่วไป ขนาดเล็ก;

can occur independently ( free roots )--although bound roots , particularly classical, occur สามารถเกิดขึ้นได้อย่างอิสระ (รากฟรี) -- แม้ว่ารากผูกพัน, คลาสสิกโดยเฉพาะอย่างยิ่งเกิดขึ้น

tend to have richer, more specific semantic content มักจะมี richer, เนื้อหาความหมายเฉพาะเจาะจงมากขึ้น

position is relatively free with respect to other roots (cf. photograph vs. telephoto ) ตำแหน่งค่อนข้างฟรีที่เกี่ยวกับรากอื่น ๆ (เทียบกับการถ่ายภาพเทเลโฟโต้)

 คุณสมบัติของ affixes :

subordinate part of word ส่วนผู้ใต้บังคับบัญชาของคำ

not necessarily present--some words occur without any ไม่จำเป็นต้องนำเสนอ -- คำบางอย่างเกิดขึ้นโดยไม่ต้องมี

multiple affixes can occur in a word (eg in-divis-abil-ity) หลาย affixes สามารถเกิดขึ้นได้ในคำ (เช่นใน divis - abil - ity)

are dependent (bound) elements (where independent form found, generally to some degree dissociated from the bound version) เป็นองค์ประกอบ (ผูกพัน) ขึ้นอยู่กับ (ในกรณีที่รูปแบบอิสระพบโดยทั่วไปในการศึกษาระดับปริญญาเกิดการแตกตัวอย่างบางส่วนจากรุ่นที่ถูกผูกไว้)

have more "schematic" (non-specific) content; often grammar-like function มี"แผน"(ที่ไม่เฉพาะเจาะจง) เนื้อหาที่มักจะทำงานไวยากรณ์เหมือน

can either precede or follow their roots ( prefixes and suffixes ,respectively) สามารถนำหน้าหรือตามรากของพวกเขา (คำนำหน้าและคำต่อท้ายตามลำดับ)

position for a given affix with respect to root is fixed ตำแหน่งสำหรับติดที่กำหนดเกี่ยวกับรากได้รับการแก้ไข

A third type of linguistic element is a function word , which occurs in certain languages like English, which don't have much bound morphology -- that is, languages with lots of free morphemes, instead of mostly words with roots and attached bound morphemes. ชนิดที่สามขององค์ประกอบทางภาษาศาสตร์เป็นคำที่ฟังก์ชั่นที่เกิดขึ้นในบางภาษาเช่นภาษาอังกฤษ, ซึ่งไม่ได้มีรูปร่างที่ถูกผูกไว้มาก -- นั่นคือภาษาที่มีจำนวนมาก morphemes ฟรีแทนของคำส่วนใหญ่ที่มีรากและ morphemes ผูกพันที่แนบมา
In such languages, many grammatical functions are served by function words: small units that have some independence, occuring with more freedom of position than affixes (thus they are somewhat root-like), but which have grammar-like meaning rather than concrete lexical content (which makes them more affix-like). ในภาษาเช่นหน้าที่ทางไวยากรณ์จำนวนมากจะได้รับโดยคำพูดของฟังก์ชัน : หน่วยขนาดเล็กที่มีความเป็นอิสระบางอย่างเกิดขึ้นกับเสรีภาพมากขึ้นของตำแหน่งมากกว่า affixes (ดังนั้นพวกเขาจะค่อนข้างรากชอบ) แต่ที่มีไวยากรณ์เหมือนมีความหมายมากกว่าเนื้อหาคำศัพท์ที่เป็นรูปธรรม (ซึ่งทำให้พวกเขาติดเหมือน) Some function words in English are the, a, he, she, it, if, although , etc. บางคำในการทำงานในภาษาอังกฤษที่เขา, เธอ, มัน, ถ้าแม้ว่า ฯลฯ
Function words can be thought of as right in between roots and affixes. คำฟังก์ชันสามารถคิดว่าเป็นสิทธิในระหว่างรากและ affixes Prepositions (like English over, in, through ) are sometimes classed as function words and sometimes as roots--because they are, again, intermediate. คำบุพบท (เช่นภาษาอังกฤษมากกว่าในผ่าน) จะจัดเป็นบางครั้งคำพูดการทำงานและบางครั้งเป็นราก -- เพราะพวกเขาเป็นอีกครั้งที่ระดับกลาง In form, they are free morphemes. ในรูปแบบที่พวกเขาจะ morphemes ฟรี In terms of function, they have (especially in their spatial meanings) more concrete lexical content than most grammatical elements, but their meaning is still rather abstract and relational. ในแง่ของการทำงานพวกเขาได้ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในความหมายเชิงพื้นที่ของพวกเขา) เพิ่มเติมเนื้อหาคำศัพท์ที่เป็นรูปธรรมกว่าองค์ประกอบทางไวยากรณ์มากที่สุด แต่ความหมายของพวกเขาจะยังค่อนข้างเป็นนามธรรมและเชิงสัมพันธ์ (Note that in Greek and Latin, the elements corresponding to the English prepositions are bound morphemes rather than free function words. These are the spatial prefixes such as circum- , meta-, sub- , etc.) (โปรดสังเกตว่าในภาษากรีกและละตินองค์ประกอบที่สอดคล้องกับคำบุพบทภาษาอังกฤษจะผูกพัน morphemes มากกว่าคำฟังก์ชั่นฟรี. เหล่านี้เป็นพื้นที่นำหน้าเช่น circum -, meta - sub -, ฯลฯ )